|
La baronessa di Carini
Chiangi Palermu e chiangi
Siracusa…
Carini c’è lu luttu ad ogni
casa…
Cu’ la purtò ‘sta nova dolurusa
mai paci pozza avìri a la so
casa!...
La megghiu stiddha ca rideva ‘n
cielu,
anima senza vesti e senza velu…
la megghiu stiddha di li
serafini:
pòvera Baronessa di Carini!...
Vicinu a lu casteddhu di Carini
và giriannu un bellu cavalieri…
Lu Vernagallu di sangu gentili,
chi di la gioventù l’onuri têni…
Ed ora pi lu chianu vi cumpàri,
supra un cavaddhu chi vola
senz’ali…
Ora di notti cu lu mandulinu
sentiti la so vuci a lu
giardinu…
Vôli scansari l’amurusi
affanni,
e a tutti ‘sti premuri non
rispunni…
Ma dintra brucia di putenti
fiammi
la barunissa, e tutta si
cunfunni!...
Cci dici la ragioni: “Lassa
stari”;
ma ‘o cori non si poti
cumannari…
Ca la ragioni cci ha pocu
valuri:
supra ogni cosa domina l’amuri!...
Lu munnu è fattu di ‘nvidiusi e
‘ngrati…
Lu fattu cci lu cùntanu a lu
patri…
Afferra lu baruni spata ed ermu:
“vola, cavaddhu, fòra di
Palermu!...”
La bella baronessa di Carini
stava affacciata nni lu so
barcuni…
chi abbivirava li rosi e li
sciuri…
Cu l’occhi ‘n cielu e la menti
all’amuri!...
Viju venìri ‘na cavalleria:
chistu è mè patri chi vêni pi
mia!...
Tuttu vistutu a la
cavallerizza:
chistu è mè patri chi vêni e
m’ammazza!...
|