|
la leggenda di Colapesce
La genti lu chiamava Colapisci
perchì stava nt’a mari comu un
pisci…
D’undi veniva non sapìa nessunu:
forsi era figghiu di lu diu
Nettunu!...
Un jornu a Cola ‘u re faci
chiamari…
E Cola di lu mari curri e veni…
“O Cola, lu mè regnu ha’
scandagghiari…
Supra a chi pedamentu si
susteni!...
“Colapisci, curri e và!”
“Vaju e tornu, Maistà!”
Cussì si jetta a mari Colapisci,
e sutta a l’undi subitu
sparisci…
Ma dopu un pocu chista novità
a lu regnanti Colapisci dà:
“Maistà, li terri vostri
stannu supra a tri pilastri…
E lu fatu è assai tremendu:
unu già si sta rumpendu!”
“O destinu mèu infelici!
Chi sventura mi predici!
Chiangi ‘u Re – comu haju a
fari?
Sulu tu mi pôi sarvari!”
“Colapisci, curri e và!”
“Vaju e tornu, Maistà!”
Su passati tanti jorna…
Colapisci non ritorna…
E l’aspettanu ‘a marina
lu regnati e la regina…
Poi si senti la so vuci
di lu mari in superfici:
“Maistà… Maistà!...
Sugnu ccà… Sugnu ccà!...
Nta lu fundu di lu mari…
Chi non pozzu cchiù tornari…
Vui pregati la Madonna…
Staju reggendo la colonna…
Ca sinnò si spezzerà
e ‘a Sicilia sparirà!...
Su passati ormai tant’anni:
Colapisci è sempri ddhà!...
“Maistà… Maistà!...
Sugnu ccà… Sugnu ccà!...
“Maistà… Maistà!...
Sugnu ccà… Sugnu ccà!...
|